Κάτι δεν κάνουμε σωστά…

Share

Psychiatric, Ψυχιατρικό, Ψυχική ΥγείαΠαγκόσμια Ημέρα Υγείας η σημερινή. Και υγεία, δεν είναι μόνο η σωματική, αλλά και η ψυχική. Δύο περιστατικά των ημερών, άσχετα θεωρητικά, μου έχουν τραβήξει την προσοχή. Το ένα ήταν η αυτοκτονία ενός συμπολίτη και το άλλο η διπλή δολοφονία στην Μακρινίτσα.
Και στις δύο περιπτώσεις ίσως θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί το κακό. Ο αυτόχειρας όπως μαθαίνω είχε έντονο άγχος, κρίσεις πανικού, εργαζόταν πολλές ώρες, δεν προλάβαινε τις υποχρεώσεις του ως λογιστής, προσπαθούσε να ελαφρύνει το βάρος. Πληροφορήθηκα πως πήγε στο νοσοκομείο μας αναζητώντας βοήθεια. Σίγουρα το προσωπικό δεν μπορεί να έχει πλήρη εικόνα του κάθε περιστατικού, ειδικά όταν δεν είναι της ειδικότητας του, όμως κάποια διαδικασία πρέπει να δημιουργηθεί. Υπάρχει το Κέντρο Ψυχικής Υγείας, που θα μπορούσε να αναλάβει άμεσα το περιστατικό.
Στο άλλο περιστατικό, στην Μακρινίτσα, είχαν απευθυνθεί σε γιατρούς, στην αστυνομία, την δικαιοσύνη. Αργησαν, δεν αξιολόγησαν σωστά τον κίνδυνο.

Δεν είμαι ειδικός, όμως δεν μπορώ να δεχθώ πως στον αιώνα που ζούμε, όπου και η μόρφωση όλων μας είναι μεγαλύτερη και πιο πολύπλευρη, πόσο μάλλον των επιστημόνων της υγείας, της δημόσιας τάξης, της δικαιοσύνης, των κοινωνικών δομών, μπορούν να περνάνε τέτοια περιστατικά απαρατήρητα.  Ειδικά όταν με διάφορους τρόπους “φωνάζουν” για βοήθεια. Και μη ανταπόκριση των γύρω, συχνά κάνει χειρότερη την κατάσταση. Κάνει πιο έντονη την “φωνή”, που επίσης πολλές φορές δεν “ακούγεται”. Ισως να έχουμε συνηθίσει αυτό που συμβαίνει γύρω μας, ίσως να μην μας νοιάζει κιόλας. Ισως δεν θέλουμε και να κουράζουμε το μυαλό μας. Ισως πάλι να θέλουμε να αποφύγουμε την ρετσινιά που μπορεί να υπάρξει στο περιβάλλον μας ή ακόμα και στο ίδιο μας το πρόσωπο.
Καλώς ή κακώς, ο κάθε ένας από εμάς είναι ξεχωριστός, διαφορετικός. Πράγματα που για τον καθένα μας μπορεί να είναι άνευ ουσίας, ασήμαντα, για κάποιους μπορεί να είναι μεγάλο βάρος. Και με τις συνολικές συνθήκες, το ψυχισμό του καθένα, να οδηγούνται σε μη αναστρέψιμα αποτελέσματα.
Τόσες δομές και υπηρεσίες, τόσος κόσμος, τόσες ευκαιρίες να ακούσουμε καμπανάκια που χτυπούν γύρω μας και όμως δεν συμβαίνει. Και χάνονται άδικα άνθρωποι. Είτε αυτόχειρες, είτε θύματα ψυχικά αρρώστων. Και από την άλλη, δεν αποτελούν ευκαιρία να αναθεωρήσουμε κάποιες πολιτικές και διαδικασίες. Να υπάρξει περισσότερη ενημέρωση, μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση. Να υπάρξουν δικλίδες ασφαλείας, για να προλαβαίνουμε τέτοια περιστατικά. Ακόμα και αν ο τομέας υγείας νοσεί, ακόμα και αν έχει ελλείψεις, δεν μπορεί αυτό να είναι δικαιολογία.
Αν ένα σοβαρό περιστατικό πρέπει να μπει αμέσως στο χειρουργείο, το ίδιο πρέπει να συμβαίνει και με ένα σοβαρό περιστατικό ψυχικής υγείας. Ποιος ενημερώνει; Ποιος το αξιολογεί; Ποιος το στέλνει άμεσα στον ειδικό του; Κάτι δεν κάνουμε σωστά. Και ως κοινωνία, ως σύστημα υγείας, ως αστυνομία, ως δικαιοσύνη. Πολλές ζωές θα είχαν σωθεί, με έγκαιρη αντιμετώπιση.

Share

admin

Τις πληροφορίες για το πρόσωπο μου, τις έχω γράψει στην επιλογή του Ιστολογίου ("Για μένα")....

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.